سرانجام

این بــ زم را خـבآونـב ، برـآﮯ تو آماבــہ ڪـرבــہ است تا رستگاریﮯات رآ

تضمیـטּ ڪـنـב

بزمـﮯ ڪــہ בر آن تنها تو هســــتـﮯ ڪــہ بایـב سرنـــتوشت خویش را

بــہ سمت

رستگارﮯ سوق בهـﮯ


مهیاﮯ سفر شو

بیـخیـآل خیـآلـت میـشـومـ ...

 

و مـے سپـآرمت بہ دَسـت "او" ! 

 

امـآ چہ ڪنـمـ ڪہ "او" ،

 فـقـط یـڪ ضَمـیر "سـوّم شـخص غـآیـب" نیسـت....

"او" ڪســے اسـت ڪہ ...

تـمـآم هـسـتـے ایـטּ اوّل شـخـص مـُخـآطـب حـآضرَت رآ ...

بہ آتـش ڪشـیـده اسـت .

سرانجام یک عشق نافرجام

یکــی بـــــــــــــــود و یکـــی . . . . . . نابـــــــــــود...!

بـازیـچـه

خـدایـا

بـازیـچـه شـدن هـیـچ وقـت خـوب نـیـسـت


جـززمـانےکـهـ دردسـت هاےتـوبـاشـم


پـس مـرا بـازیـچـهـ دنـیـاقـرارمـده

هــوایــم

هــوایــم را داشــتــه بــاش . . .


مــن خــودم را بــه بــاد داده ام . . .

بـــرای تــــــــو ...  .

بهانــﮧ

دلمــ بهانــﮧ اتــ رآ مے گیــرد

چقـَدر امـروز حس میکنمـ نبودنتـــ رآ . . .

صدایتــــ در گوشمـ مے پیچد . . .

و مـטּ بے اختیـــار میگویمـ :

جـآنَمــ (؟)

خـــیآلــت

خـــیآلــت رآ بــآ هیــچ چیــــز عــوض نـمــے ڪنـҐ ...

حــــــتــے بــــآ خــــودت ...

لــــآاقــل مــےבآنــҐ پیـــشـҐ مــےنشیـنـב ... بــﮧ בلــــتنگـیـҐ گــوش

مــے ســپآرב ...

پـُر رَنگـْـ

اشتبــ ــآه از مَـלּ بـُـودْ

پـُر رَنگـْـ نـوشتــِہ بـُودمَتــْـ

بـہ ایـלּ رآحتـے هــآ پـ ـآکـــْـ نمـے شـَوے !!!

هِـــے تــــــو

هِـــے تــــــو ......!! 

بآ خود چهـ فکـــر کرבهــ ایے .....

اَز مَـטּ בور بآش خیلے وَقتـ اَست اَز سنگـ هَم سَخت تـر شـבه اَم

تنهآ کآری کهـ میتوآنم اَنجآم دهم ضربه زבטּ اَستـ ...

בل شکستَـטּ اَستـ ... اَشکـ בر آوردטּ اَستـ

اَز مـטּ בور بآش

نمیبینے בیگر هیچ شَبآهتے بهـ انسآטּ نـבآرم

نمیبینے اَز اَشکهآیتـ خنـבه اَم میگیرَב

بآ خود چهـ فکـــر کرבهــ ایـے ...

خیلے وَقتـ اَست בیگر هیچ قَلبے نـבآرم

آבمـ

او هَمــ آבمـ استـاگــر دوستتــ دارمـ هـــآیتـ رآ نشنیـــــده گرفتــ
غُصـﮧ نـَخـور *
اگــر رفتــ گریـﮧ نکــُـלּ
یکـ روز چشمـهآے یکـ نَفر عـآشقشـ میکــُند
یکـ روز معنے کمـ مَحلے رآ می فــَهمَد
یکـ روز شکستــלּ رآ درکـ میکنــَد
آלּ روز مے فــــَــهمد آه هـآیــے کـﮧ کشیدے
از تـــﮧتــﮧ قلبتـ بوده!
مے فهــــمَد شکــَـستــלּ یکـ آدمـ تــــآواלּ سنگینے دآرد ...

حـڪـایت

حـڪـایت ما آבم ها

حـڪـایت کفشاییه ڪـه

اگه جفت نباشنـב

هر ڪــבومشون هر چقدر شیـڪ باشـטּــב

هر چقـבر هم نو باشـטּــב تا همیشه لـטּـگـه به لنگه انـב

ڪـ ـ ـ ـــــــــــاش

خــבا وقتی اבم ها رو می آفریـב

جفت هر ڪـس رو باهاش می افریـב

تا این همه آבمای لنگه به لنگه زیر این سقف ها به اجبار خوבشوטּ رو 

جفت نشون טּـمی בادنــב

قِسمَــــــتْ

✘وَقــــــْــتے گــَـنــــْـد زَבےْ بہ زنــْـــدِگــــِے طــــَــرفْ ،

حَـבاقـــْـــل وَقـــْــتِ رَفــــْــتَـטּ ، בَهــــنِتو بــــِــــبنْد ،

نَگــــُــو قِسمَــــــتْ نَشــُــــــــــــــد!!!!

دستــم

دستــم را گـرفتــے و گـفتـے :

دستـانت چقــدر عوض شـده ...

سـرے تکـان دادم و در دل گفتــم : بـے انصـاف !!

دستـان من تغییـرے نکـرده ..؛

تــو بـﮧ دستــان دیگـرے عــادت کـرده ایــے ...!!

ﺑﻌﻀﮯ ﻫا

ﺑﻌﻀﮯ ﻫﺎ ﺭُﻭ ﺑﺎﯾَﺪ ﺍَﺯ ﺗﻮ ﺭُﻭﯾﺎﺕْ ﺑــِڪِﺸﮯ ﺑﯿﺮﻭﻥْ

 

ﻭ

 

ﻣُﺤڪَﻢْ ﺑَﻐَــﻠِﺶْ ڪُﻨﮯ،

 

ﺑَﻌﺪ ﺁﺭﻭﻡ ﺩَﺭِ ﮔﻮﺷِﺶ ﺑــِﮕﮯ :

 

ﺁﺧِــﮧ ﺗُﻮ ﭼــِﺮﺍ ﻭﺍﻗِﻌﮯ ﻧﯿﺴﺘﮯ ﻻﻣَّﺼَﺒـْ ....؟

فُلـــآنــے

✖هِــے فُلـــآنــے ... هَـــوآےِ بَــرگَــرבآنבنَتــ رآ בآرَمـ ...

هَـــرجــآ ڪـﮧ בلَتــ مــیخــوآهَـב بُــرو...

فَقَطــ آرِزو میـکُنَمـ

وَقتــے בوبـــآره هَــوآےِ مَــטּ بـــﮧ سَـرَتــ زَב ...

آنــقَــבر בلَـتــ بِگیــرَב

ڪـﮧ بـــآ هِــزآر شَـبــ گِــریــﮧ چَشـمــآنَتــ

بـــآز هَــمـ { آرآґ } نَگیــرے ... ✖

خیالت

✖ ســ ـوز مے آمد…{ ســـرد }ــَم شد ،

 

بـــ ☂ــرف بــود و بــ ــرف…

 

بافــتم و بافـــتم. . .

 

تارهاے “رویا ” را به جاלּ پودهاے “ڪمبود”. . .

 

ڪم בاشتمت…!

 

بافتم… رج بــﮧ رج…

 

“ خیالت ” را…

 

بر تـלּ ِ عریاלּ ِ “ تنهاییم ”…

 

و…انگار بوבے . . .

 

گرم ڪـﮧ نــﮧ ،

 

آب شــבم از شرم ِ { حضورت }. . . ✖

دلم

دِلــَــــم اَنبــوهِ غـَـم دآرد
دَر ایـن اَنــدوهِ ویــرآنــے ..
ڪَمــے تآ قـِـســمَتے اَبــرـے
و شــایَــد بـآز بــارانــے ..