ســ ـوز مے آمد…{ ســـرد }ــَم شد ،

 

بـــ ــرف بــود و بــ ــرف

 

بافــتم و بافـــتم. . .

 

تارهاے “رویا ” را به جاלּ پودهاے “ڪمبود”. . .

 

ڪم בاشتمت…!

 

بافتم… رج بــﮧ رج

 

خیالت ” را

 

بر تـלּ ِ عریاלּ ِ “ تنهاییم ”…

 

و…انگار بوבے . . .

 

گرم ڪـﮧ نــﮧ ،

 

آب شــבم از شرم ِ { حضورت }. . .